Tot besluit

Op de terugweg begeeft de auto het. De accu is helemaal leeg, midden in de nacht, op een onverharde weg, in el medio de la nada, in het midden van het niets. We staan in de wildernis, een beschermd natuurgebied, waar een heerlijke warme wind om ons heen waait. Een bord roept op de beschermde diersoorten te respecteren. In tientallen kilometers in de omtrek woont er niemand. Er is geen ander teken van leven dan een orillo (een stinkdier) die de weg oversteekt, of een haas die wegvlucht. Mijn mobiel heeft onvoldoende bereik. We hebben geluk dat er een paar vrachtauto´s langskomen, volgeladen met koeien. De chauffeurs bellen een garage, en een paar uur later wordt onze auto opgehaald, en arriveren we na een lange rit in Trinidad. ´Ja, er is altijd wel plaats in de hotels´, zegt de chauffeur van de truck die ons vervoert, een heel aardige jongen die nog geen achttien lijkt. ´Wilt u een goedkoop of een duur hotel?´. ´In ieder geval een goed hotel´, zeg ik. ´Nou dat kan wel heel duur zijn, zeker zo´n 1000 pesos’ (zo´n € 32, –), hoor ik hem zeggen. Dat hebben we wel over voor de laatste nacht van onze trip…

Zelfs, of misschien wel juist, deze onverwachte ervaring hadden we niet willen missen. Wij hebben genoten van onze tocht op zoek naar de sporen van Darwin. Al gingen wij per auto, wij hebben het gevoel toch in Darwins voetsporen te zijn getreden, of liever in de hoefsporen van de paarden waarop hij zijn tocht maakte. Veel wegen waren geschikter voor paarden dan voor auto’s. Maar veel van wat Darwin zag, zagen wij nog precies zo. Wat ons vooral is opgevallen is de leegheid en uitgestrektheid van het Uruguayaanse binnenland, de vriendelijkheid en hulpvaardigheid van de bewoners, de nostalgische uitstraling van veel plaatsjes, en de nog steeds grote rijkdom aan soorten. Daarbij heeft ons bovenal gefrappeerd hoezeer het Uruguay van Darwin nog het Uruguay van nu is. De kust en Montevideo zijn duidelijk veel meer ontwikkeld dan in Darwins tijd, maar in het binnenland lijkt de tijd vaak te hebben stilgestaan.

Darwin sprak over de zeer algemene tolerantie tegenover vreemde godsdiensten, het respect voor scholing, de persvrijheid, de faciliteiten die men aan buitenlanders biedt, ‘en met name, zo moet ik daaraan toevoegen, aan ieder die ook maar de geringste aanspraak op wetenschap maakt, dat alles moet in dankbaarheid worden overwogen door een ieder die Zuid-Amerika heeft bezocht’. Dat geldt, zo hebben wij gemerkt, vooral voor Uruguay, en ook in dit opzicht is er sinds Darwins tijd niets veranderd.

Dankbetuiging
Ik wil allereerst en bovenal mijn vrouw Yvonne bedanken met wie ik deze ontdekkingsreis maakte. Daarnaast gaat mijn dank uit naar Gert Jan Mulder, Beatriz Raquel Gonzalez Neves, Jean de Beauvois, Gabriela Parodi, Niek Boot, en alle andere mensen uit Uruguay die ons op alle mogelijke manieren hebben geholpen deze tochten te maken.

Literatuur
Darwin, C. (1939). Voyage of the Beagle. London: Colburn.
Parodiz, J.J. (1981). Darwin in the New World. Leiden: Brill.
Rocha, G. (2008). Aves del Uruguay: El païs de los pájaros pintados (1,2,3). Montevideo: Banda Oriental.

Leave a Reply