Pan de Azucar: gastvrijheid bij señor Pimienta

Op de terugweg van Minas, op 18 mei 1933, logeerde Darwin in het huis van senor Pimienta, met uitzicht op twee bekende cerros: de Cerro de las Animas en de Pan de Azucar. We hebben gehoord dat er daar een monument voor Darwin moet zijn.

Pan de Azucar is nu tevens de naam van een plaatsje, dat in Darwin´s tijd nog niet bestond. In onze verblijfplaats Piriapolis, vlakbij Pan de Azucar vragen we bij de Información Turistica gevraagd of ze weten waar het Darwin monument in of bij Pan de Azucar is. Nee, dat weten ze niet.’Maar ik zal u laten zien hoe u naar Pan de Azucar gaat, en de mensen daar zijn erg aardig, dus ze kunnen u het vast wel uitleggen”.

We rijden op de rechte weg naar Pan de Azucar. Aan de rechterhand komen we langs het Castillo de Piria, gebouwd door Francisco Piria, de stichter van Piriapolis, die van dit plaatsje een waar Zuid Europees resort wilde maken in de geest van Biarritz, iets gelukkig helemaal niet gelukt is. Links zien we de berg Pan de Azucar al oprijzen uit de vlakte. De bebouwing verdwijnt al spoedig en de weg loopt door een glooiend, ruig maar groen landschap met struiken en bomen. We rijden Pan de Azucar in, een niet onaardig, bescheiden Zuid Amerikaans plaatsje met het gebruikelijke door bomen omzoomde plaza, aan elkaar gebouwde huisjes zonder verdiepingen, waarvan sommige nog een mooi koloniaal karakter hebben. Er is een kleine markt, waar een stalletje is met vooral gecopieerde CD´s, maar ik weet er toch een paar legale CD´s met Urugayaanse muziek weet te bemachtigen. Disco es cultura, zo zeggen ze in Argentinie, en die cultuur frustreer je door illegale CD’s te kopen.

Op het plein vragen we aan een ouder echtpaar of ze wisten waar het monument van Darwin was. ‘Jazeker, daar middenop het plein, dat is het’, wordt ons verteld. Maar het standbeeld blijkt van een generaal te zijn en niets met Darwin te maken te hebben. Wij gaan de farmacia op de hoek van het plein in, waar het aardige meisje achter de toonbank ons vertelt dat we ergens linksaf moesten en vervolgens aldoor maar rechtdoor. Ana, de mevrouw van de bloemenwinkel Flores Ana (een 19e eeuwse kamer met een ouderwetse toonbank en wat vazen met niet al te verse bloemen), helpt ons verder op weg, en uiteindelijk komen we bij het oude spoorstation waar een groepje mensen onder de bomen zit. Ze lijken daar te wonen. De oudere mensen hebben nooit van Darwin gehoord, maar de jongen weet precies waar het monumento de Darwin zich bevindt. We rijden volgens zijn aanwijzingen een stukje terug, en daarna vervolgen we de weg almaar rechtdoor de brug over. En dan, voorbij een gelige fabriek en een mintgroen huis,  zien we hetgeen we zoeken.

Een groot stuk marmer waarop in grote letters Charles Darwin staat, en te lezen staat dat hier van 18 tot 20 mei 1832 de bekende ´sabio´ en naturalista verbleef in het huis van Sebastian Pimienta. Symbool van de gastvrijheid staat er verder. Bovenop het monument bevindt zich een metalen kunstwerk in de vorm van een wiel, waar bovenop de Beagle verbeeld is. De zon staat hoog, en het is stil. Het is een prachtige locatie, met mooie groene vergezichten. Wanneer  je daar staat en de cerros van Pan de Azucar en de Cerro de las Animas ziet liggen, kun je je voorstellen dat Darwin die bergen wilde verkennen. De Pan de Azucar is van boven ruig en rotsachtig, en daaronder begroeid met pijnbomen, maar de Cerro de Las Animas, die door Darwin is beklommen, is glooiend groen.

Later horen we dat de nazaat van Sebastian Pimienta een hotelletje in Pan de Azucar heeft, op een hoek van de plaza. We rijden rond en rond, maar kunnen het niet vinden. Pas wanneer we, de andere mogelijkheden uitschakelend, concluderen dat het wel op deze hoek moet zijn, zien we opeens in de zijstraat van het plein, de Calle de Lavalleja, nummer 606, op de muur een schildering van de Beagle. Hoewel er nergens staat dat het een hotel is, drukken we de deur open, en gaan we naar binnen. ‘We zijn vol’, zei de mevrouw die aan komt lopen. ‘Maar daar komen we niet voor, wij zoeken el señor Pimienta’, antwoorden wij. ‘Wacht u even’, zegt zij  vriendelijk, en we worden naar buiten naar een andere ingang geleid waar na korte tijd een vriendelijke oudere man verschijnt. ‘Bent u  señor Pimienta’. ‘Dat ben ik’. Het is Wilson Pimienta, de zevende generatie sinds Darwin. Er komen niet veel mensen vanwege Darwin, maar het worden er wel meer. Vervolgens  praten we een tijd over Darwin, en hij vertelt ons over zijn broer die geschiedenis leraar was, en over José Joaquin Figueira, die de originele brieven van Darwin had onderzocht. Een bijzondere ontmoeting met een man die dezelfde gastvrijheid ten toon spreidt als zijn voorvader. Want waar kun je nog overnachten voor € 6,50 per nacht?

Comments are closed