Cufré: ‘The postman always rings twice’

Op zijn tweede trip in Uruguay, vanaf Montevideo richting Mercedes, die begon op 14 november 1833, sliep Darwin de eerste nacht in het huis van zijn gids in Canelones. We komen er op een zondag aan, en treffen een onbedorven, slaperig Latijns Amerikaans stadje aan, met de karakteristieke lage koloniale huizen, en het rechthoekige stratenplan. Afgezien van wat reclameborden en her en der wat stukjes beton, lijkt er weinig veranderd sinds Darwin hier was. Opvallend lege straten met nauwelijks auto’s, behalve een paar taxi’s,  Latijns Amerikaanse muziek die klinkt uit de luidsprekers in het restaurantje op de hoek van het plein waar we ontbijten met een stukje pizza en koffie.

We rijden vanuit Canelones door een lichtglooiend landschap, met wat wijngaarden en veel ruige grond. We steken de rivieren Canelones, Santa Lucia en San José over die Darwin met bootjes moest oversteken omdat de rivieren buiten de oevers waren getreden. Normaal doorwaadde men die rivieren te paard. Gelukkig zijn er vandaag de dag bruggen! Her en der rijden gaucho´s in de berm van de weg. Bij de Santa Lucia ligt een park voor picknick en ontspanning. Er zijn veel mooie rivierstrandjes, waar zich wat badgasten verpozen, maar druk is het nergens. Eind 19e, begin 20e eeuw was dit wel één van de geprefereerde badplaatsen van de hoge klasse van Montevideo.

Darwin drukte zijn verbazing uit over het gebrek aan geografische kennis bij de bevolking in Uruguay. Sommige mensen dachten dat Engeland, Londen en Noord Amerika verschillende namen waren voor hetzelfde land. Wie beter op de hoogte was dacht dat Engeland de hoofdstad van Londen was. We vragen ons af hoe het nu met de geografische kennis in Uruguay is gesteld wanneer wij in een wijk in Santa Lucia naast straten met namen als Paraguay, Republica de Argentina en Brazil, ook een straat met de naam Amsterdam aantreffen. Kennelijk denkt men dat dit ook een land is, want geen enkele andere straat in de buurt draagt de naam van een hoofdstad.

In de buurt naar San José komen we voor het eerst veel graanvelden tegen, met een aantal mooie welvarende estancias, maar verderop zien we overal rommelige uitdragerijen met de meest uiteenlopende spullen, zoals deuren, meubels en autowrakken. Ook hier veel verwaarloosde huizen, waaronder de typisch witte Uruguayaanse huisjes met een schuin rieten dak die, mits opgeknapt, in Giethoorn of op Ameland niet zouden misstaan.

We willen naar Cufré, waar Darwin de volgende nacht en dag verbleef. Omdat de Rio Rosario buiten zijn oevers was getreden, kwam de postbode een dag te laat. Dat wordt nu beschouwd als een unieke historische observatie, omdat toen alle postverkeer via de postkoets ging. Heel erg kon de vertraging niet geweest zijn, want de bagage bestond uit twee brieven. Maar dat er toendertijd ijs en weder dienende de post bezorgd werd op zo´n afgelegen locatie, is wel bijzonder.

Wij zien nergens borden, maar we gaan een stukje voor de Estancia Paullier rechts omdat daar volgens de kaart de afslag moet zijn. Langs een enkele boerderij en wat passerende gaucho’s, rijden we almaar verder door een geleidelijk ruiger en rotsachtiger wordend landschap met een lage begroeiing en veel vogels. Afgezien van de vele elektriciteitspalen met vogelnesten, moet het er nog net zo zijn als in Darwins tijd; mooi, wild, en groen. De afslag kunnen we niet vinden, maar na bij een rood boerderijtje de weg gevraagd te hebben, zien we het bord Cufré Planta Urbana, en rijden we uiteindelijk Cufré binnen, een lintdorp langs het spoor, redelijk welvarend, met aardige huisjes, een paar winkels, een pedicure, een Apostolische kerk, een benzinestation, een zaak voor landbouwwerktuigen, het Instituto Technologico de Uruguay, en een politiekantoor. Net als Darwin vinden we het uitzicht over het verre golvende landschap aangenaam.

Het is er rustig, erg rustig. We zijn de enige gasten in bar El Pato, mooi simpel kwa inrichting, met een ruwe vloer, een paar ruw houten tafeltjes, een oranje geverfde lambrizering, een terra plafond, en een prachtige klassieke, houten, blauwgeverfde koelkast zoals ik die nog ken uit mijn jeugd. Niet meer dan 400 inwoners heeft het plaatsje, zo vertelt de jongen achter de bar ons. Maar van Darwin heeft hij nooit gehoord. Gezien Darwins observatie zijn we benieuwd naar de huidige staat van postbezorging. Er is, zo vertelt de jongen ons, nog steeds geen postkantoor. Maar is er wel een mevrouw bij wie je de post kunt brengen, en die de post weer meebrengt. Ze zal niet meer te paard gaan, maar verder is er wat dit betreft kennelijk weinig veranderd sinds Darwin hier was.

We nemen allebei een drankje. Samen kosten de drankjes 40 pesos, ongeveer € 1,30. We geven 50 pesos, en zeggen: laat maar zitten por la información. Maar in plaats van ons als toeristen een hogere prijs in rekening te brengen, weigert hij zelfs deze bescheiden fooi aan te nemen, misschien omdat hij ons niet de drankjes kon leveren waarom we oorspronkelijk gevraagd hadden. En ook dat is Uruguay

Comments are closed